Basit öğe kaydını göster

dc.contributor.advisorGelmez Burakgazi, Sevinç
dc.contributor.authorErdoğan, Aleyna
dc.date.accessioned2023-04-11T11:45:08Z
dc.date.issued2023
dc.date.submitted2023-01-16
dc.identifier.citation2023 Eğitim Vizyonu (2018). 2023 Eğitim Versiyonu. Erişim Tarihi 10 Eylül 2022. https://tegm.meb.gov.tr/www/2023-vizyonu/icerik/23 Agarkar, S., Brock, R. (2017). Learning theories in science education. In K. S. Taber, B. Akpan (Ed.), Science education: An international course companion. Sense Publishers, 31, 93-105. https://doi.org/10.1007/978-94-6300-749-8_7 Akyüz, Y (2016). Türk eğitim tarihi. Pegem Akademi Yayıncılık. Altschuld, J. W. ve Eastmond, J. N. (2010). Needs assessment: phase 1, getting started. Sage. Apple, M. W. (2006). Eğitim ve iktidar (Çev. E. Bulut). Kalkeodon Yayınevi. Apple, M. W. (2017). Eğitim Toplumu Değiştirebilir Mİ? (Çev. Ş. Çınkır). Anı Yayıncılık. Arı, A. (2014). Eğitim programı temeller, ilkeler ve sorunlar. Eğitim Yayınevi. Armağan, B. (2015). İlkokul dördüncü sınıf fen öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları: bir eylem araştırması (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İzmir. Artiles, Alfredo J, Barreto, Ramona M., McClafferty, K. (1993). Pathways to teacher learning in multicultural contexts. Remedial and Special Education, 19(2). https://doi.org/10.1177/074193259801900203 Aslan, Ö. (2021). Okul dışı öğrenme ortamları düzenlemeye yönelik eğitim yöneticileri ve öğretmen algıları. (Tezsiz Yüksek Lisans Projesi). Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Denizli. Aston, P. T. (1984). Teacher efficacy: A motivational paradigm for effective teacher education. Journal of Teacher Education, 35(5), 28-32. https://doi.org/10.1177/002248718403500507 Ay, Y., Anagün, Ş. S. ve Demir, Z. M. (2015). Sınıf öğretmeni adaylarının fen öğretiminde okul dışı öğrenme hakkındaki görüşleri. Electronic Turkish Studies, 10(15), 103-118. http://dx.doi.org/10.7827/TurkishStudies.8702 Aydın, M. (2019). “Evsel Atıklar ve Geri Dönüşüm” konusunun okul dışı öğrenme ortamları ile desteklenmesinin 7. sınıf öğrencilerinin çevre tutumuna etkisinin incelenmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Kocaeli Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Kocaeli. Aypay, A. (2010). Genel öz yeterlik ölçeğinin (göyö) Türkçe’ye uyarlama çalışması. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 11(2), 113-131. Bakioğlu, B. (2017). 5. sınıf vücudumuz bilmecesini çözelim ünitesinin okul dışı öğrenme ortamı destekli öğretiminin etkililiği (Doktora Tezi). Amasya Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Amasya. Balkan Kıyıcı, F. ve Atabek Yiğit, E. (2010). Sınıf duvarlarının ötesinde fen eğitimi: rüzgâr santraline teknik gezi. International Online Journal of Education Sciences, 2(1). 225- 243. Balkan Kıyıcı, F., Atabek Yiğit, E. ve Selcen Darçın, E. (2014). Doğa eğitimi ile öğretmen adaylarının çevre okuryazarlık düzeylerindeki değişimin ve görüşlerinin incelenmesi. Trakya Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 4(1), 17-27. Ballantyne, R. ve Packer, J. (2009). Introducing a fifth pedagogy: Experience-based strategies for facilitating learning in natural environments. Environmental Education Research, 15(2), 243-262. Bamberger, Y. ve Tal, T. (2008a). An experience for the lifelong journey: The long-term effect of a class visit to a science center. Visitor Studies, 11(2), 198–212. https://doi.org/10.1080/10645570802355760 Bandura, A. (1977). Social learning theory. Englewood clifts. Printice Hall. Bandura, A. (1982). Self-efficacy mechanism in human agency. American psychological association, 37(2), 122-147. https://doi.org/10.1037/0003-066X.37.2.122 Bandura, A., (1993). Perceived self-efficacy in cognitive development and functioning, Educational Pschologist, 28(2), 117-148. https://doi.org/10.1207/s15326985ep2802_3 Bandura, A. (1994). Self-efficacy. Encyclopaedia of human behaviour. (4), 71-81. Academic Press. Bandura, A., 1995. Self –efficacy in changing societies. Albert Bandura (Ed.), Exercise of personal and collective efficacy in changing society içinde (s. 25-49). Cambridge University Press. Bandura. A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. Freeman. Bentsen, P., Jensen, F. S., Mygind, E. ve Randrup, T. B. (2010). The extent and dissemination of udeskole in Danish schools. Urban Forestry & Urban Greening, 9, 235-243. https://doi:10.1016/j.ufug.2010.02.001 Best, M., Dickinson, C., Hugstad-Vaa Leer, H., Courtney ve Molly, K. (2017). The impact of implementing core curriculum in an outdoor classroom on primary-aged students’ academic achievement, Masters of Arts in Education Action Research Papers. Bezzekçi, S. (2020). Okul dışı öğrenme ortamlarına ilişkin eğitim yöneticilerinin algıları, (Merkezefendi ve Sarayköy ilçe örneği). (Tezsiz Yüksek Lisans Projesi). Pamukkale Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Denizli. Bıkmaz, F. H., 2013. Öz yeterlik inançları. Y. Kuzgun ve D. Deryakulu (Eds.), Eğitimde bireysel farklılıklar içinde (s.291-310). Nobel Akademi Yayıncılık. Bilgin, K. U., Akay, A., Koyuncu, H. E. ve Hasar, E. Ç. (2007). Yerel yönetimde hizmetiçi eğitim. Tepav Yayınları. Bilir, M. (2007). Non-formal education implementations in Turkey: İssues and latest challenges. International Journal of Lifelong Education, 26(6), 621-633. https://doi.org/10.1080/02601370701711307 Bolat, Y. ve Köroğlu, M. (2020). Out-of-school learning and scale of regulating out-of-school learning: Validity and reliability study. International Journal of Education Technology and Scientific Researches, 5(13), 1630-1663. Bozdoğan, A.E. ve Yalçın, N. (2006). Bilim merkezlerinin ilköğretim öğrencilerinin fene karşı ilgi düzeylerinin değişmesine ve akademik başarısına etkisi: Enerji parkı. Ege Eğitim Dergisi, 2(7), 95-114. Bozdoğan, A. E. (2007). Role and importance of science and technology museum in education (Unpublished doctoral dissertation). Gazi University, Enstitude of Educational Science. Ankara, Turkey. Bozdoğan, A. E. (2008). Fen bilgisi öğretmen adaylarının bilim merkezlerini fen öğretimi açısından değerlendirilmesi: Feza Gürsoy bilim merkezi örneği. Uludağ Eğitim Fakültesi Dergisi, 21(1), 19-41. Bozdoğan, A. E. (2011). Müzeler. Canan Laçin Şimşek (Ed.), Fen öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları içinde (s.25-49). Pegem Akademi Yayıncılık. Bozdoğan, A. E. (2012). Eğitim amaçlı gezilerin planlanmasına ilişkin fen bilgisi öğretmen adaylarının uygulamaları: Altı farklı alan gezisinin değerlendirilmesi. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 12(2), 1050-1072. Bozdoğan, A. E. (2016). Okul dışı çevrelere eğitim amaçlı gezi düzenleyebilme öz yeterlik inancı ölçeğinin geliştirilmesi. Kuramsal Eğitimbilim Dergisi (Journal of Theoretical Educational Science), 9(1), 111-129. http://dx.doi.org/10.5578/keg.9475 Bozdoğan, A. E. (2018). Okul dışında fen eğitimi. A. Tekbozbıyık ve G. Çakmakçı (Ed.), Fen bilimleri öğretimi ve STEM etkinlikleri içinde, (s. 369-391). Nobel Yayıncılık. Bozdoğan, A. E. (2019). Bilim Merkezleri. Şen A. İ. (Ed.), Okul Dışı Öğrenme Ortamları (1. Baskı, s. 48-68). Pegem Akademi. Braund, M. ve Reiss, M. J. (2006). Towards a more authentic science curriculum: The contribution of out of school learning. International Journal of Science Education, 28(12), 1373-1388. https://doi.org/10.1080/09500690500498419 Brockman, C.F. (1978). Park naturalist and the evolution of national park servicei Interpreption through World War II. Journal of Forest History, 22, 24-43 Bunting, C.J. (2006). Interdiciplinary teaching through outdoor education. United States, Champaign: Human Kinetics Division. Büyüköztürk, Ş., Kılıç Çakmak, E., Akgün, Ö. E., Karadeniz, Ş. ve Demirel, F. (2012). Bilimsel Araştırma Yöntemleri (13.Baskı.). Pegem Akademi Yayınları. Canbulat, T. (2018). Comparative study of Turkey and Germany life science teaching programs. Educational Research and Review, 13(13). 526-533. Doi: 10.5897/ERR2018.3520 Caner, Ö. (2019). Öğretmen adaylarının okul dışı öğrenme ortamlarında sürdürülebilir çevre eğitimine yönelik tutumları (Yüksek Lisans Tezi). Akdeniz Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Antalya. Carrier, S. J. (2009). The effects of outdoor science lessons with elementary school students on preservice teachers’ self-efficacy. Journal of Elementary Science Education, 21(2),35-48. Cheeseman, A. ve Wright, T. (2018). Examining environmental learning experiences at an earth education summer camp. Environmental Education Research, 25(3), 375-387. Clarke Vivier, S. ve Lee, J. C. (2018). Because life doesn’t just happen in a classroom: elementary and middle school teacher perspectives on the benefits of and obstacles to, out-of-school learning. Issues in Teacher Education, 27(2), 55-72. Colardyn, D. ve Bjornavold, J. (2004). Validation of formal, non-formal and informal learning: Policy and practices in EU member states. European Journal of Education, 39(1), 69-89. Doi: 10.1111/j.0141-8211.2004.00167.x Comrey, A. L. ve Lee, H. B. (1973). A First Course in Factor Analysis. Hillsdale, NJ: Lawrence Erlbaum Associates, Inc. Cooper, S. (2011). An exploration of the potential for mathematical experiences in informal learning environments. Visitor Studies, 14(1), 48–65. https://doi.org/10.1080/10645578.2011.557628 Creswell, J. W. (2017). Araştırma deseni nitel, nicel ve karma yöntem araştırmaları (Çev. S. B. Demir). Eğiten Kitap. Creswell, J. W. ve Plano Clark, V. L. (2014). Karma yöntem araştırmaları tasarımı ve yürütülmesi (Çev. Ed. Y. Dede ve S. B. Demir). Anı Yayıncılık. Creswell, J. W. ve Plano Clark, V. L. (2018). Designing and Conducting Mixed Methods Research (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: Sage. Çakır İlhan, A. (2019). Müzeler. Şen A. İ. (Ed.), Okul Dışı Öğrenme Ortamları (1. Baskı, s. 22-39). Pegem Akademi. Çapri, B. ve Çelikkaleli, Ö. (2008). Öğretmen adaylarının öğretmenliğe ilişkin tutum ve mesleki yeterlik inançlarının cinsiyet, program ve fakültelerine göre incelenmesi. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 9(15), 33-53. Çengelci, T. (2013). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin sınıf dışı öğrenmeye ilişkin görüşleri. Kuram ve Uygulamada Eğitim Bilimleri, 13(3), 1823-1841. Çelik, M., Bayer, S., Arık-Akyüz, B., Kahriman-Öztürk, D., Fındık-Tanrıbuyurdu, E., Ergül, A., Güler, T., … Haktanır, K. (2013). Minik tema eğitim programı 2013 öğretmen rehberi. TEMA Vakfı Yayınları. Çepni, O. ve Aydın, F. (2015). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin sınıf dışı okul ortamlarına ilişkin görüşleri, The Journal of Academic Social Science Studies, 39, 317-335. http://dx.doi.org/10.9761/JASSS3061 Çiğdemoğlu, C., Tekeli, A. ve Köseoğlu, F. (2019). Okul-dışı öğrenmeye yönelik öğretmen mesleki gelişim programından mentorlük desteği alan öğretmenin öğrencilerine yansıyan etkileri-Bir örnek olay çalışması. Kastamonu Eğitim Dergisi, 27(5), 2311- 2330. https://doi.org/10.24106/kefdergi.3521 Çil, E., Maccario, N. ve Yanmaz, D. (2015). Promoting students'acquisition of science concepts from museums via worksheets and visual arts activities. Paper presented at the International Conference for the European Science Education Research Association, Helsinki, Finland. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. ve Büyüköztürk, Ş. (2012). Sosyal bilimler için çok değişkenli istatistik: SPSS ve Lisrel uygulamaları. Pegem Akademi Yayıncılık. Demir, M. K. (2007). Sınıf öğretmenlerinin hayat bilgisi ve sosyal bilgiler derslerinde gözlem gezisi yöntemini uygulama durumları. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 5(2), 323-343. Demir, E. ve Çetin, F. (2022). Teachers’ self-efficacy beliefs regarding out-of-school learning activities. International Journal of Curriculum and Instructional Studies, 12(1), 147-166. Doi: 10.31704/ijocis.2022.007 Demirel, Ö. (2019). Eğitimde program geliştirme kuramdan uygulamaya. Pegem Akademi Yayıncılık. DeVellis, R. F. (2014). Ölçek geliştirme: Kuram ve uygulamalar. Nobel Akademi Yayıncılık. Dewey, J. (2015). Okul ve Toplum (4. Baskı) (Çev. A. H. Başman). Pegem Akademi Yayıncılık. DeWitt, J. ve Storksdieck, M. (2008). A short review of school field trips: Key findings from the past and implications for the future. Visitor Studies, 11(2), 181-197. https://doi.org/10.1080/10645570802355562 Dinçer, S. (2014). Eğitim bilimlerinde uygulamalı meta-analiz. Pegem Akademi Yayıncılık. Doğan, A. (2020). Geçmişten günümüze sınıf eğitimi ve dönüşüm süreci. Erpay, İ. ve Çakır M. (Ed.) Eğitim ve sosyal yönleriyle değişim çağı (1. Baskı, s. 13-26). Astana Yayınları. Doğan, G. N. (2022). Hayat bilgisi dersinde sınıf öğretmenlerinin gezi düzenleyebilme öz yeterlik inançları ve okul dışı öğrenme ile ilgili değerlendirmeleri (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Bilimlei Bölümü, Kırşehir. Duruk, Ü., Akgün, A., Yılmaz, N., Özün, S., Aykut, N. ve Tekin, S. (2018). Fen bilgisi öğretmen adaylarının okul dışı öğrenme ortamlarındaki deneyimlerine ilişkin görüşleri. Diyalektolog Ulusal Sosyal Bilimler Dergisi, 18, 315-332. Endler, N. S., Speer, R. L., Johnson, R. M., ve Flett, G. L. (2001). General self-efficacy and control in relation to anxiety and cognitive performance. Social Spring, 20(1), 36-52. Eraslan, A. (2008). Japanese Lesson Study: Can it work in Turkey? Education and Science, 33(149), 62-67. Ertaş, H. (2012). Okul dışı etkinliklerle desteklenen eleştirel düşünme öğretiminin, eleştirel düşünme eğilimine ve fizik dersine yönelik tutuma etkisi (Doktora Tezi). Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara. Ertaş, H., Şen, A. İ. ve Parmasızoğlu, A. (2011). The effects of out-of school scientific activities on 9th grade students’ relating the unit of energy to daily life. Necatibey Eğitim Fakültesi Elektronik Fen ve Matematik Eğitimi Dergisi (EFMED), 5(2), 178- 198. Ertaş Kılıç, H. ve Şen, A. İ. (2011). Planetaryum. Şimşek, C. L. (Ed.), Fen öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları. (2. Baskı, s. 85-102). Pegem Akademi Yayıncılık. Ertaş Kılıç, H., ve Şen, A. İ. (2014). Okul dışı öğrenme etkinliklerine ve eleştirel düşünmeye dayalı fizik öğretiminin öğrenci tutumlarına etkisi. Eğitim ve Bilim Dergisi [TEDMEM], (39)176, 13-30. http://dx.doi.org/10.15390/EB.2014.3635 Ertaş Kılıç, H. (2019). Milli parklar. Şen, A. İ. (Ed.), Okul dışı öğrenme ortamları (2. Baskı, s.187-214). Pegem Akademi Yayıncılık. Erten, Z. (2016). Fen dersine yönelik okul dışı öğrenme ortamları etkinliklerinin geliştirilmesi ve öğrencilerin bilimsel süreç becerilerine etkisinin değerlendirilmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Erzincan Üniversitesi, Erzincan. Erten, Z. ve Taşçı, G. (2016). Developing activities of out of the school learning environments for science classes and analysing their effects on students’ scientific process skills. Erzincan Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(2), 638-657. Doi: 10.17556/jef.41328 Eshach, H. (2007). Bridging in-school and out-of-school Learning: Formal, non-formal and ınformal education. Journal of Science Education and Technology,16, 171-190. European Commission (2020). Prospective report on the future of non-formal and informal learning: towards lifelong and life-wide learning ecosystems. Directorate-General for Education, Youth, Sport and Culture. Erişim Tarihi 15 Mayıs 2022. https://op.europa.eu/en/publication-detail/-/publication/315b8756-1352-11eb-9a54- 01aa75ed71a1 Falk, J. H. ve Dierking, L. D. (2000). Learning from museums: Visitor experiences and the making of meaning. AltaMira Press. Farmer, J., Knapp, D. ve Benton, G. M. (2007). An elementary school environmental education field trip: Long-term effects on ecological and environmental knowledge and attitude development. The Journal of Environmental Education, 38(3), 33–42. https://doi.org/10.3200/JOEE.38.3.33-42 Fer, S. (2015). Öğretim tasarımı. Anı Yayıncılık. Fer, S. (2021). Eğitimde program geliştirme. Pegem Akademi Yayıncılık. Fidan, N. (2012). Okulda öğrenme ve öğretme. Pegem Akademi Yayıncılık. Field, A. (2018). Discovering statistics using SPSS for Windows. Thousand Oaks, Sage Publications. Fowler, F. J. (2009). Survey research methods. Thousand Oaks: Sage. Füz, N. (2018). Out-of-School Learning in Hungarian Primary Education: Practice and Barriers. Journal of Experiential Education, 41(3), 277-294. https://doi.org/10.1177/1053825918758342 Gay, L.R., Mills, G.E. ve Airasian, P. (2006). Educational research: Competencies for analysis and applications. (Eight Edition). Pearson. Gibbs, G. R. (2007). Analyzing qualitative data. In U. Flick (Ed.), The Sage qualitative research kit. Thousand Oaks, CA: Sage. Goddard, R. G., Hoy, W. K. ve Woolfolk-Hoy A. (2004). Collective efficacy: The eoretical development, empirical evidence and future directions. Educational Researcher, 33, 3-13. Gorsuch, R. L. (1983). Factor Analysis. Lawrence Erlbaum Associates. Göloğlu Demir, C. ve Çetin, F.(2021). Okul dışı öğrenme (ODÖ) faaliyetlerine yönelik öğretmen öz-yeterlik inançları ölçeğinin geliştirilmesi. Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 19(1) , 613-634. https://doi.org/10.37217/tebd.901426 Griffin, J. (2004). Research on students and museums: Looking more closely at the students in school groups. Science Education, 88(1), 59-70. https://doi.org/10.1002/sce.20018 Griffin, J. ve Symington, D. (1997). Moving from task-oriented to learning-oriented strategies on school excursions to museums. Science Education, 81, 763–779. https://doi.org/10.1002/(SICI)1098-237X(199711)81:6<763::AID-SCE11>3.0.CO;2-O Güler, T. (2009). Ekoloji temelli bir çevre eğitiminin öğretmenlerin çevre eğitimine karşı görüşlerine etkileri. Eğitim ve Bilim, 34, 146-151. Güleryüz, H. (2008). Hayat Bilgisi Öğretimi ve Programı. Pegem Akademi Yayıncılık. Hanson, M. (1997). Field research methodology for the study of Latin American Ministries of Education. International Review of Education, 27, 247-270. Henriksson, A. C. (2018). Primary school teachers’ perceptions of out of school learning within science education. International Journal on Math, Science and Technology Education, 6(2), 9-26. Hofstein, A. ve Rosenfeld, S. (1996). Bridging the gap between formal and informal science learning. Studies in Science Education, 28(1), 87–112. https://doi.org/10.1080/03057269608560085 Iwai, T., Kondo, K., Lim, D., Ray, G., Shimizu, H. ve Brown, J. (1999). Japanese language needs analysis 1998-1999 (NFLRC NetWork #13). Honolulu: University of Hawai, Second Language Teaching and Curriculum Center. İstanbul İl Millî Eğitim Müdürlüğü, (2019). Okul Dışı Öğrenme Ortamları Kılavuzu. Millî Eğitim Basımevi. Jarvis, T. ve Pell, A. (2005). Factors influencing elementary school children’s attitudes toward science before, during, and after a visit to the UK National Space Centre. Journal of Research in Science Teaching, 42(1), 53–83. https://doi.org/10.1002/tea.20045 Johnson, R. B. ve Christensen, L. B. (2008). Educational research: Quantitative, qualitative and mixed approaches (3. Baskı). Thousand Oaks: Sage. Kabapınar, Y. (2012). Kuramdan uygulamaya hayat bilgisi ve sosyal bilgiler öğretimi. Pegem Akademi Yayıncılık. Kaiser, H. F. (1970). A second generation little jiffy. Psychometrika, 35(4), 401-415. https://doi.org/10.1007/BF02291817 Kaiser, H. F. ve Rice, J. (1974). Little jiffy, mark iv. Educational and Psychological Measurement, 34(1), 111-117. https://doi.org/10.1177/001316447403400115 Kan, A. Ü. (2007). Yeni İlköğretim programında öngörülen temel becerileri kazanmada beşinci sınıf sosyal bilgiler ve Türkçe derslerinin etkilerine ilişkin öğrenci görüşlerinin değerlendirilmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Elazığ. Karaağaçlı, M. (2011). Öğretimde Kuramlar ve Yaklaşımlar. Sage. Karakaş Özür, N. ve Şahin, S. (2017). Sosyal bilgiler dersinde sınıf dışı etkinliklerin öğrenci başarısına etkisi. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi, 18(3), 324-347. Karasar, N. (2016). Bilimsel araştırma yöntemi kavramlar, ilkeler, teknikler (31. Baskı). Nobel Yayıncılık. Karbeyaz, A. ve Karamustafaoğlu, O. (2021). Okul dışı öğrenme ortamlarının öğretime katkısı hakkında sınıf öğretmenlerinin görüşleri. İstanbul Sosyal Bilimler Dergisi, 29. Kavrayıcı, C. ve Bayrak Ç. (2016). Öğretmen adaylarının öz yeterlik algıları. Adıyaman Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 8(23), 623-658. http://dx.doi.org/10.14520/adyusbd.70805 Kaya, A. (2007). Eğitim psikolojisi. Pegem Akademi Yayıncılık. Kazina, D. ve Swayze, N. (2009). Bridging the gap: Integrating indigenous knowledge and science in a non-formal environmental learning program. Green Teacher, 86, 25-28. Kete, R. ve Horasan, Y. (2013). Öğretmen adaylarının uygulamalı (Doğa merkezli) biyoloji derslerinde verimlilikleri. VI. Ulusal Lisansüstü Eğitim Sempozyumu Bildiriler Kitabı II, Sakarya Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Sakarya. Kıroğlu, K. ve Elma, C. (Eds.). 2010. Eğitim Bilimine Giriş. Ankara: Pegem Akademi Yayıncılık. Kisiel, J. (2003). Teachers, museums and worksheets: A closer look at learning experience. Journal of Science Teacher Education, 14, 3–21. https://doi.org/10.1023/A:1022991222494 Kline, P. (1994). An Easy Guide to Factor Analysis. New York: Routledge. Koosimilea, A. T. (2004). Out-of-school experiences in science classes: Problems issues and challenges in Botswana. International Journal of Science Education, 26(4), 483- 496. https://doi.org/10.1080/0950069032000097415 Kösterelioğlu, İ. (2012). Sosyal Bilgiler ders programının ögelerinin değerlendirilmesi ve öğretmenlerin hizmet içi eğitim ihtiyaç analizi (Doktora Tezi). Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Bolu. Kurbanoğlu, S.S. (2004). Öz-Yeterlik İnancı ve Bilgi Profesyonelleri İçin Önemi. Bilgi Dünyası, 5(2), 137-152. https://doi.org/10.15612/BD.2004.484 Kubat, U. (2018). Okul dışı öğrenme ortamları hakkında fen bilgisi öğretmen adaylarının görüşleri . Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, (48) , 111-135 . https://dergipark.org.tr/tr/pub/maeuefd/issue/39596/429575 Küçük, A. ve Yıldırım, N. (2021). Doğa eğitimi ve doğa okulları. Şen, A. İ. (Ed.), Okul dışı öğrenme ortamları (2. Baskı, s. 246-271). Pegem Akademi Yayıncılık. Küçük, A. ve Yıldırım, N. (2021). Okul dışı öğrenme ortamlarında işlenen insan ve çevre ünitesinin akademik başarı üzerindeki etkisi. Fen Bilimleri Öğretimi Dergisi, 9(2), 205-264. Küçükler, O. Z. (2016). Osmanlı Devleti’nde eğitimde modernleşme ve encümen-i daniş (Yayınlanmamış Doktora Tezi). Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara. Laçin Şimşek, C., (Ed.) Şen, A. İ., Bozdoğan, A. E., Balkan Kıyıcı, F., Varnacı Uzun, F., Nuhoğlu, H., Keleş, Ö. (2011). Fen öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları. Pegem Akademi Yayıncılık. Leithwood, K. (2007). What we know abouth educational leadership. J.M. Burger, C. Webber ve P. Knick. (Eds.) Intelligent Leadership, Springer, 41–66. Lewandowski, K.H.L. (2005). A study of the relationship of the teachers’ self-efficacy and the impact of leadership and professional development (Unpubllished doctoral dissertation). İndian University of Pennsylvania. Locke, L. F., Spirduso, W. W. ve Silverman, S. J. (2013). Proposals that work: A guide for planning dissertations and grant proposals (6. baskı.) Thousand Oaks, CA: Sage. MacCallum, R. C., Widaman, K. F., Zhang, S. ve Hong, S. (1999). Sample size in factor analysis. Psychological Methods, 84-99. Doi:10.1037/1082- 989X.4.1.84 Malkoç, S. ve Kaya, E. (2015). Sosyal bilgiler öğretiminde sınıf dışı okul ortamlarının kullanılma durumları, İlköğretim Online, 14(3), 1079-1095. https://doi.org/10.17051/io.2015.40410 Marshall, K. (2004). Let’s clarify the way we use the word “Curriculum.” Education Week, 24(1), 43. Mason, J. (2006). Mixed methods in a qualitatively driven way. Oualitative Research, 6(1), 9-25. https://doi.org/10.1177/1468794106058866 McNaughton, S., Zhu, T., Rosedale, N., Jesson, R., Oldehaver, J. ve Williamson, R. (2022). In school and out-of-school digital use and the development of children’s self‐ regulation and social skills. British Journal of Educational Psychology, 92(1), 236- 257. https://doi.org/10.1111/bjep.12447 McComas, W. F. (2006). Science teaching beyond the classroom: The role and nature of informal learning environments. The Science Teacher, 72(10), 26-30. Metin, M. (2014). Kuramdan uygulamaya eğitimde bilimsel araştırma yöntemleri. Pegem Akademi Yayıncılık. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Beden eğitimi ve oyun dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Din kültürü ve ahlak bilgisi dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Fen bilimleri dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Görsel sanatlar dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Hayat bilgisi dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Müzik dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Sosyal bilgiler dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2018). Trafik Güvenliği dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2019). Türkçe dersi öğretim programı. MEB Yayınları. Millî Eğitim Bakanlığı, [MEB] (2019). Okul Dışı Öğrenme Ortamları Kılavuzu. Millî Eğitim Basımevi. Millî Parklar Kanunu, (1983, 9 Ağustos). Resmî Gazete, (Sayı: 18132). Htpp://www.mevzuat.gov.tr/MevzuatMetin/1.5.2873.pdf Moores, T. ve Cha-Jan Chang (2009). Self-efficacy, overconfidence and the negative effect on subsequent performance: A field study. Information & Management 46, 69–76. https://doi.org/10.1016/j.im.2008.11.006 Moseley, C., Reinke, K. ve Bookout, V. (2002). The effect of teaching outdoor environmental education on preservice teachers’ attitudes toward self-efficacy and outcome expectancy. The Journal of Environmental Education, 34(1), 9-15. https://doi.org/10.1080/00958960209603476 Moseley, C., Summerford, H., Paschke, M., Parks, C. ve Utley, J. (2020). Road to collaboration: Experiential learning theory as a frame work for environmental education program development. Applied Environmental Education& Communication, 19(3), 238-258. Ocak, G. ve Beydoğan, Ö. (2003). İlköğretim okulları 3. sınıf hayat bilgisi dersi içerik standartlarının öğretmen görüşlerine göre bazı değişkenler açısından yeterlilik düzeyi (Standart Belirleme Erzurum Örneği) (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Erzurum. Ocak, İ. ve Korkmaz, Ç. (2018). Fen bilimleri ve okul öncesi öğretmenlerinin okul dışı öğrenme ortamları hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Uluslararası Alan Eğitimi Dergisi, 4(1), 18- 38. Oktay, Ö., Üner, S. ve Şen, A. İ. (2021). Fen bilimleri, fizik, kimya, biyoloji öğretim programları ile ders kitaplarının okul dışı öğrenme açısından incelenmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 58, 671-710. Olson, J. K., Cox-Petersen, A. M. ve McComas, W. F. (2001). The inclusion of informal environments in science teacher preparation. Journal of Science Teacher Education, 12, 155–173. https://doi.org/10.1023/A:1016715127697 Orion, N., Hofstein, A., Tamir, P. ve Giddings, G. J. (1997) Devolopment and validation of an instrument for assesing the learning environment of outdoor science activities. Science Education, 81, 161-171. https://doi.org/10.1002/(SICI)1098- 237X(199704)81:2<161::AID-SCE3>3.0.CO;2-D O’Sullivan, M. (2000). Needs assessment for INSET for unquali. Ed primary teachers in Namibia: an effective model. A Journal of Comparative and International Education, 30, 211-232. https://doi.org/10.1080/713657454 Öner, G. (2015). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin okul dışı tarih öğretimine ilişkin görüşlerinin incelenmesi. Türk Tarih Eğitimi Dergisi, 4(1), 89-121. https://doi.org/10.17494/ogusbd.555135 Öner, G. ve Öztürk, M. (2019). Okul dışı öğrenme ve öğretim mekânları olarak bilim merkezleri: sosyal bilgiler öğretmen adaylarının deneyimi. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 20, 1-27. Özdemir, O. (2007). Yeni bir çevre eğitimi perspektifi: “Sürdürülebilir gelişme amaçlı ağitim”. Eğitim ve Bilim, 32(145), 23-39. Özer, M. ve Yıldırım, A. (2019). Okul öncesi dönemde müze ile eğitim: Öğretmenler ne biliyor? Ne yapıyor? Anadolu Journal of Educational Sciences International, 9(2), 396-430. https://doi.org/10.18039/ajesi.577246 Öztura, E. (2010). Truva Tarihî Millî Parkı, Kaz Dağı Millî Parkı ve Spil Dağı Millî Parkı ziyaretçilerinin Türkiye’de millî park kavramı ve eğitimi üzerine görüşlerinin değerlendirilmesi (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Çanakkale On Sekiz Mart Üniversitesi, Çanakkale. Öztürk, A. (2019). Okul dışı öğrenmeye ilişkin sosyal bilgiler öğretmenlerinin görüşleri (Yüksek Lisans Tezi). Niğde Ömer Halisdemir Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Niğde. Öztürk, Ş. (2009). Okulda eğitimle bütünleştirilmiş mekân dışı eğitim. Millî Eğitim Dergisi, 181, 131-144. Öztürk, T. ve Kalafatçı, Ö. (2016). İlkokul hayat bilgisi dersi öğretim programının uygulanabilirliğinin öğretmen görüşlerine göre değerlendirilmesi. Ihlara Eğitim Araştırmaları Dergisi, 1(1), 58-74. Palmberg, I.E. ve Kuru, J. (2000). Outdoor activities as a basis for environmental responsibility. The Journal of Environmental Education, 31(4), 32-36. https://doi.org/10.1080/00958960009598649 Paris, S. G., Yambor, K. M. ve Packard, B. W. (1998). A museum-school-university partnership for enhancing students' interest and learning in science. The Elementary School Journal, 98(3), 267-288. https://doi.org/10.1086/461894 Pas, E. T., Bradshaw, C. P. ve Hershfeldt, P. A. (2012). Teacher-and school-level predictors of teacher efficacy and burnout: Identifying potential areas for support. Journal of school psychology, 50(1), 129-145. Patrick, P., Mathews, C. ve Tunnicliffe, S.D. (2013). Using a field trip inventory to ıf listening to elementary school students’ conservations, while on a zoo field trip, enhances preservice teachers’ abilities to plan zoo field trips. İnternational Journal of Science Education, 35(15), 2645-2669. https://doi.org/10.1080/09500693.2011.620035 Patton, M. Q. (2014). Nitel araştırma ve değerlendirme yöntemleri (Çev. M. Bütün ve S. B. Demir). Pegem Akademi Yayıncılık. Pekin, M. ve Bozdoğan, A.E. (2021). Ortaokul öğretmenlerinin okul dışı çevrelere gezi düzenlemeye ilişkin öz yeterliklerinin farklı değişkenler açısından incelenmesi: Tokat ili örneği. Uluslararası Türk Eğitim Bilimleri Dergisi, 10(17), 114-133. Pett, M. A., Lackey, N. R. ve Sullivan, J. J. (2003). Making sense of factor analysis the use of factor analysis for instrument development in health care research. Sage. http://dx.doi.org/10.4135/9781412984898 Plano Clark, V. L. ve Ivankova, N. V. (2016). Mixed methods research: A guide to the field. Sage. https://dx.doi.org/10.4135/9781483398341 Porter, K. A. (2018). Developing ecological ıdentities in high school students through a place-based science elective. California StateUniversity, LongBeach. Randler, C., Kummer, B. ve Wilhelm, C. (2012). Adolescent learning in the zoo: Embedding a non-formal learning environment to teach formal aspects of vertebrate biology. J Sci Educ Technol, 21, 384–391. Doi:10.1007/s10956-011-9331-2 Rennie, L. J. ve McClafferty, T. P. (1996). Science centres and science learning. Studies in Science Education, 13, 521-531. https://doi.org/10.1080/03057269608560078 Richterich, R. (1980). Definition of language needs and types of adults. In J. Trimm, Richterich, J. Van Ek. ve D. Wilkins (Eds,), Systems development in adult language learning. Strasbourg: Council of Europe, Oxford: Pergamon. Rios J.M ve Brewer, J. (2014). Outdoor education and science achievement. Applied Environmental Education & Communication, 13(4), 234-240. https://doi.org/10.1080/1533015X.2015.975084 Rumjaun, A. B. (2017). Educational visits and science education. In: Taber K.S., Akpan B. (eds.) Science Education (s. 417-429). Sense Publishers. Sağlamer Yazgan, B. (2013). Araştırmaya dayalı sınıf dışı laboratuvar etkinliklerinin öğrencilerin araştırma- sorgulama becerilerine ve çevreye karşı tutumlarına etkisi (Doktora Tezi). Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul. Saraç, H. (2017). Türkiye’de okul dışı öğrenme ortamlarına ilişkin yapılan araştırmalar: içerik analizi çalışması, Eğitim Kuram ve Uygulama Araştırma Dergisi, 3(2), 60-81. Schneiderhan-Opel, J., ve Bogner, F. X. (2021). The effect of environmental values on German primary school students’ knowledge on water supply. Water, 13, 702. https://doi.org/10.3390/w13050702 Senemoğlu, N., Demirel, M., Yağcı, E. ve Üstündağ, T., 2009. “Elementary school teachers self efficacy beliefs: A Turkish Case”, Humanity Social Sciences Journal, 4(2), 164- 171. Senemoğlu, N. (2011). Gelişim öğrenme ve öğretim kuramdan uygulamaya. Pegem Akademi Yayıncılık. Silverman, D. (2018). Nitel verileri yorumlama (E. Dinç Ed.). Pegem Akademi Yayıncılık. Simmons, D. (1998) Using natural settings for environmental education: Perceived benefits and barriers. Journal of Environmental Education, 29 (3), 23–31. https://doi.org/10.1080/00958969809599115 Smith Gregory A., Sobel, D. (2010). Place- and community-based education in schools. New York: Routledge. Smith-Sebasto, N. J. ve Smith, T. L. (1997). Environmental education in Illinois and Wisconsin: A tale o f two states. Journal of Environmental Education, 28(4), 26-36. https://doi.org/10.1080/00958964.1997.9942833 Sontay, G., Tutar, M. ve Karamustafaoğlu, O. (2016). ‘‘Okul dışı öğrenme ortamları ile fen öğretimi” hakkında öğrenci görüşleri: planetaryum gezisi”. İnformal Ortamlarda Araştırmalar Dergisi (İAD), 1(1), 1–24. Sontay, G. ve Karamustafaoğlu, O. (2017). Fen bilimleri öğretmenlerinin gezi düzenlemeye ilişkin öz-yeterlilik inançlarının incelenmesi, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 32(4), 863-879. Soylu, Ü. İ. ve Karamustafaoğlu, O. (2021). Okul dışı öğrenme ortamlarında materyal destekli fen öğretimi gerçekleştirilmiş ulusal akademik çalışmaların incelenmesi. İnformal Ortamlarda Araştırmalar Dergisi, 6(2), 203-226. Sönmez, V. (2004). Program geliştirmede öğretmen el kitabı. Anı Yayıncılık. Sözer, Y. (2015). Sınıf içi öğrenmeleri destekleyen okul dışı aktif öğrenmeler: Bir meta sentez çalışması (Yayımlanmamış Doktora Tezi). Dicle Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Diyarbakır. Strauss, L. C. ve Terenzini, P. T. (2007). The effects of students’ in- and out-of-class experiences on their analytical and group skills: A study of engineering education. Research in Higher Education, 48(8), 967-992. http://dx.doi.org/10.1007/s11162- 007-9057-4 Sturm, H. ve Bogner, F.X. (2016). Learning at workstations in two different environments: A museum and a classroom. Studies In Educational Evaluation, 36(1-2), 14-19. https://doi.org/10.1016/j.stueduc.2010.09.002 Şeker, H. (2017). Eğitimde program geliştirme: Kavramlar-yaklaşımlar. Anı Yayıncılık. Şen, A. İ. (2019). Okul dışı öğrenme ortamları. Pegem Akademi Yayıncılık. Şentürk, E. (2009). The effect of science centres on students’ attitudes towards science (Yüksek Lisans Tezi). Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) Ortaöğretim Fen ve Matematik Eğitimi, Ankara. Şentürk, E. (2021). Gökevleri (Planetaryumlar). Şen, A. İ. (Ed.), Okul dışı öğrenme ortamları (2. Baskı, s. 92-112). Pegem Akademi. Şimşek, C. L. (2011). Okul dışı öğrenme ortamları ve fen eğitimi. C. L. Şimşek (Ed.), Fen öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları (s. 1-25). Pegem Akademi Yayıncılık. Tabachnick, B. G. ve Fidell, L. S. (2014). Using multivariate statistics: International edition (6 bs.). Boston: Pearson. Tal, R. T. (2004). Using a field trip as a guide for conceptual understanding in environmental education: A case study of a pre-service teacher’s research. Chemical Education Research and Practice, 5, 127–142. Tal, T. ve Morag, O. (2009). Reflective practice as a means for preparing to teach outdoors in an ecological garden. Journal of Science Teacher Education, 20, 245- 262. https://doi.org/10.1007/s10972-009-9131-1 Tal, R., Bamberger, Y. ve Morag, O. (2005). Guided school visits to natural history museums in ısrael: teachers’ roles. Science Education, 89(6), 920-935. https://doi.org/10.1002/sce.20070 Taner, Ç. ve Dikmenli, Y. (2016). Coğrafya öğretmenlerinin okul dışı coğrafya öğretimine ilişkin görüşleri. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi (KEFAD), 17(1), 363-382. Tashakkori A. ve Teddlie C. (Eds). (2010). Handbook of mixed methods in social and behavorial research. Thousand Oaks: Sage. Tatar, N., ve Bağrıyanık, K. E. (2012). Fen ve Teknoloji dersi öğretmenlerinin okul dışı eğitime yönelik görüşleri. İlköğretim Online, 11(4), 883-896. Tezcan Akmehmet, K. ve Ödekan, A. (2006). Müze eğitiminin tarihsel gelişimi. İstanbul Teknik Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 3(1), 47–58. Thomas, G. (2010). Facilitator, teacher, or leader? Managing conflicting roles in outdoor education. Journal of Experiential Education, 32(3), 239–254. https://doi.org/10.1177/105382590903200305 Thompson, B. ve Daniel, L. G. (1996). Factor analytic evidence for the construct validity of scores: A historical overview and some guidelines. Educational and Psychological Measurement, 56(2), 197-208. https://doi.org/10.1177/0013164496056002001 Topçu, E. (2017). Sosyal bilgiler öğretiminde okul dışı öğrenme ortamları: Öğretmen adayları ile fenomenolojik bir çalışma. International Education Studies, 10(7), 1-27. Toraman, S. (2021). Karma yöntemler araştırması: Kısa tarihi, tanımı, bakış açıları ve temel kavramlar. Nitel Sosyal Bilimler, 3(1), 1-29. Torun Ü. (2021). Sosyal bilgiler öğretmenlerinin ve öğretmen adaylarının okul dışı öğrenmeye yönelik görüşleri (Yüksek Lisans Tezi). Kırşehir Ahi Evran Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Kırşehir. Tösten, R. (2020). Okul dışı eğitim ve öğrenme. Adnan Küçükoğlu, Halil İbrahim Kaya (Eds.), Kuramdan uygulamaya okul dışı öğrenme ortamları içinde (s.1-22). Pegem Akademi Yayıncılık. Tschannen-Moran, M., Hoy, A. W. ve Hoy, W. K. (1998). Teacher efficacy: Its meaning and measure. Review of educational research, 68(2), 202-248. https://doi.org/10.3102/00346543068002 Türkmen, H. (2010). İnformal (sınıf-dışı) fen bilgisi eğitimine tarihsel bakış ve eğitimimize entegrasyonu. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(39), 46-49. Uysal, İ. ve Kösemen, S. (2013). Öğretmen adaylarının genel öz yeterlik inançlarının incelenmesi. Eğitim ve Öğretim Araştırmaları Dergisi, 2(2), 217-226. Ülper, H. ve Bağcı, H. (2012). Türkçe öğretmeni adaylarının öğretmenlik mesleğine dönük öz yeterlik algıları. Turkish Studies International Periodical for The Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 7(2), 1115-1131. Ürey, M. ve Kaymakcı, S. (2020). Sınıf öğretmenlerinin hayat bilgisi dersinde kullanılan okul dışı öğrenme ortamları ve uygulamaları hakkındaki görüşleri. Millî Eğitim Dergisi, 49(227), 7-32. Üstüner, M. (2004). Geçmişten günümüze Türk eğitim sisteminde öğretmen yetiştirme ve günümüz sorunları. İnönü Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 5(7), 63-82. Ütkür, N. (2019). The case for examination of different methods used in life sciences and social studies courses. International Online Journal of Education and Teaching (IOJET), 6(4). 866-877. Waite, S. (2009). Outdoor learning for children aged 2-11: Perceived barriers, potential solutions. Paper presented at the Fourth International Outdoor Education Research Conference, Victoria, Australia. Winter, J. C., Dodou, D. ve Wieringa, P. A. (2009). Exploratory factor analysis with small sample sizes. Multivariate Behavioral Research, 44(2), 147-181. https://doi.org/10.1080/00273170902794206 Worth K. (2010). Science in early childhood classrooms: content and process. Collected Papers from the SEED (STEM in Early Education and Development) Conference May 2010, University of Northern Iowa, Cedar Falls, Iowa, USA. Yalmancı, S. G. ve Aydın, S. (2014). Fen bilgisi öğretmen adaylarının akademik öz-yeterlik algılarının incelenmesi. Kafkas Üniversitesi, e–Kafkas Eğitim Araştırmaları Dergisi, 1(1), 60-66. Yavuz, M. (2012). Fen eğitiminde hayvanat bahçelerinin kullanımının akademik başarı ve kaygıya etkisi ve öğretmen-öğrenci görüşleri (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Sakarya Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Sakarya. Yazıcı, T. ve Çobanoğlu, E. O. (2017). Türkiye’de sınıf dışı eğitim ve tarihsel kökenleri .Uluslararası Türk Eğitim Bilimleri Dergisi. 5(9), 385-401. Yenimahalle İlçe Millî Eğitim Müdürlüğü, (2016). Okulum Ankara öğretmenler için Ankara rehberi. Berikan Matbaacılık. Yeşilyurt, E. (2013). Öğretmen adaylarının öğretmen öz yeterlik algıları. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi. 12(45), 88-104. Yıldırım, A. ve Şimşek H. (2018). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (11.Baskı). Seçkin Yayıncılık. Yıldırım, F. ve İlhan, İ. Ö. (2010). Genel özyeterlilik ölçeği Türkçe formunun geçerlik ve güvenilirlik çalışması. Türk Psikiyatri Dergisi, 21(4), 301-308. Yılmaz, K. ve Çokluk Bökeoğlu, Ö. (2008). İlköğretim okulu öğretmenlerinin yeterlik inançları. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimleri Fakültesi Dergisi, 41(2), 143-167. Yılmaz, M. (2014). Eğitimin psikolojik temelleri. C. Celep (Ed.), Eğitim bilimine giriş. Anı Yayıncılık. Yolcu, H. ve Karamustafaoğlu, O. (2021). Konya bilim merkezine yapılan bir sanal gezintinin bilimsel etkisi hakkında öğretmen görüşleri. Ahi Evran Üniversitesi Kırşehir Eğitim Fakültesi Dergisi , 22(3), 1925-1983. YÖK (2018). Yeni Öğretmen Yetiştirme Lisans Programları. YÖK Yayınları. Yurtdakal, K. ve Karakaş, H. (2021). Sınıf öğretmenlerinin okul dışı öğrenme ortamlarına gezi düzenleyebilme öz yeterlilikleri. HAYEF: Journal of Education, 18(2), 295- 322. https://doi.org/10.5152/hayef.2021.20032 Zimmerman, Barry J. (2000). Self-efficacy: An essential motive to learn. Contemporary Educational Psychology, 25, 82–91. https://doi.org/10.1006/ceps.1999.101tr_TR
dc.identifier.urihttp://hdl.handle.net/11655/29605
dc.description.abstractWith the changes in education, there have been developments in strategies, methods, and techniques of learning. Today, education is not limited to classrooms and schools. The fact that educational activities are not limited to classroom environments has brought the concept of out-of-school learning environments. The aim of this study is to develop a perceived self-efficacy scale within the framework of views on the use of out-of-school learning environments and to reveal the level of classroom teachers' perceived self-efficacy. The research is exploratory sequential mixed methods research design. Firstly, a qualitative study was carried out to analyze semi-structured interviews with the nine classroom teachers working in schools with varying socioeconomic levels in different Ankara districts. In the quantitative phase of the study, based on these data, a perceived self-efficacy scale was developed. With the developed five factor - 29 item- scale data were collected from 289 classroom teachers and teachers' self-efficacy perceptions were determined. As a result of the study, it was understood that teachers' self-efficacy perceptions towards the use of out-of-school learning environments were at a moderate level. It was seen that the knowledge dimensions of the scale had the highest mean score and the application dimension had the lowest mean score. In the study, it was concluded that the self-efficacy perceptions of teachers who had postgraduate education, took a course on out-of-school learning environments at university and received training on out-of-school learning environments during the teaching process were higher. It was recommended in the study that the different training on out-of-school learning environments and their use in education should be given to teacher candidates at university and to teachers in in-service training and that out-of-school learning should be supported by the stakeholders of education in order for teachers to use these environments effectively. Keywords: out-of-school learning, out of school learning environments, self-efficacy, teacher self-efficacy, classroom teaching.tr_TR
dc.language.isoturtr_TR
dc.publisherEğitim Bilimleri Enstitüsütr_TR
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/openAccesstr_TR
dc.subjectOkul dışı öğrenmetr_TR
dc.subjectOkul dışı öğrenme ortamlarıtr_TR
dc.subjectÖz yeterliktr_TR
dc.subjectÖğretmen öz yeterliğitr_TR
dc.subjectSınıf öğretmenliğitr_TR
dc.subjectOut-of-School Learningtr_TR
dc.subjectOut-of-School Learning Environmentstr_TR
dc.subjectSelf-Efficacytr_TR
dc.subjectTeacher Self-Efficacytr_TR
dc.subjectClassroom Teachingtr_TR
dc.subject.lcshL- Eğitimtr_TR
dc.titleSınıf Öğretmenlerinin Okul Dışı Öğrenme Ortamları Kullanımlarına Yönelik Öz Yeterlik Algılarının İncelenmesitr_TR
dc.typeinfo:eu-repo/semantics/masterThesistr_TR
dc.description.ozetEğitimde yaşanan değişimlerle birlikte öğrenme–öğretme strateji, yöntem ve tekniklerinde farklı gelişmeler yaşanmıştır. Eğitim, sınıflar ve okullarla sınırlı kalmamıştır, eğitim faaliyetlerinin sınıf içi ortamlarla sınırlandırılmaması da okul dışı öğrenmeleri gündeme taşımıştır. Bu çalışmanın amacı, okul dışı öğrenme ortamları kullanımına yönelik görüşler çerçevesinde bu ortamların kullanımına yönelik bir öz yeterlik algısı ölçeği geliştirmek ve sınıf öğretmenlerinin öz yeterlik algılarının hangi düzeyde olduğunu ortaya koymaktır. Araştırma, keşfedici sıralı desenli bir karma yöntemler araştırmasıdır. Araştırmada, önce nitel bir çalışmayla Ankara’nın çeşitli ilçelerinde farklı sosyoekonomik düzeylere sahip okullarda görev yapan toplam dokuz sınıf öğretmeniyle yapılan yarı yapılandırılmış görüşmeler analiz edilmiştir. Araştırmanın nicel aşamasında ise bu verilerden yola çıkarak “Okul Dışı Öğrenme Ortamları Kullanımına Yönelik Öz Yeterlik Algısı Ölçeği” geliştirilmiştir. Beş faktörden ve 29 maddeden oluşan bu ölçek ile 289 sınıf öğretmeninden veri toplanarak öğretmenlerin öz yeterlik algıları incelenmiştir. Araştırmanın sonucunda, öğretmenlerin okul dışı öğrenme ortamları kullanımına yönelik öz yeterlik algılarının orta düzeyde olduğu belirlenmiştir. Ölçeğin bilgi boyutunun öğretmenlerin en yüksek puan ortalamasına, uygulama boyutunun ise en düşük puan ortalamasına sahip olduğu görülmüştür. Araştırmada, lisansüstü eğitimi olan, üniversitede okul dışı öğrenme ortamlarına yönelik bir ders alan ve öğretmenlik sürecinde okul dışı öğrenme ortamlarına yönelik eğitim alan öğretmenlerin öz yeterlik algılarının daha yüksek olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Çalışmada, öğretmen adaylarına üniversitede, öğretmenlere ise farklı hizmet içi eğitimlerle okul dışı öğrenme ortamları ve bu ortamların kullanımlarına yönelik eğitimler verilmesi ve öğretmenlerin bu ortamları etkili kullanabilmeleri amacıyla okul dışı öğrenmenin eğitimin tüm paydaşları tarafından desteklenmesi önerilmiştir. Anahtar sözcükler: okul dışı öğrenme, okul dışı öğrenme ortamları, öz yeterlik, öğretmen öz yeterliği, sınıf öğretmenliği.tr_TR
dc.contributor.departmentEğitim Bilimleritr_TR
dc.embargo.termsAcik erisimtr_TR
dc.embargo.lift2023-04-11T11:45:08Z
dc.fundingYoktr_TR


Bu öğenin dosyaları:

Bu öğe aşağıdaki koleksiyon(lar)da görünmektedir.

Basit öğe kaydını göster