dc.contributor.advisor | Özdemir, Ali Murat | |
dc.contributor.author | Demirli, Aynur | |
dc.date.accessioned | 2025-03-20T06:41:37Z | |
dc.date.issued | 2025 | |
dc.date.submitted | 2025-01-17 | |
dc.identifier.citation | APA | tr_TR |
dc.identifier.uri | https://hdl.handle.net/11655/36693 | |
dc.description.abstract | Today, municipalities, as an emerging actor in the field of social policy, are active in many different fields. These social policy-related activities, which do not bear much resemblance to the decentralization and infrastructure services traditionally undertaken by municipalities in Turkey, have become increasingly widespread in the last 30 years and have become a common model in local politics under the name of 'social municipalism'. The fact that the responsibility for social policy has been individualized and depoliticized by dividing it between central states, local governments and civil society within the new meanings that the development paradigm has acquired in the neoliberal period, and that it has acquired new meanings with a focus on 'fighting poverty' as its first priority, has also had decisive effects on this municipalism model that has emerged in Turkey. Social municipalism, which has become a hegemonic local government model across the country today, regardless of political line, should be analyzed in this framework, in the axis of these global dynamics that brought it into being.
This study aims to present a panoramic view of the social municipalism model through a review of the annual reports of seven metropolitan municipalities. Accordingly, the social municipalism model, which is claimed to be based on three main axes, is analyzed as being based on the definition of social policy with a focus on disadvantaged groups, the municipality's support for local development for the benefit of capital, and finally, local governments' contribution to social reproduction. In this study, this municipalism model, which bears great similarities with the neoliberal urban governance narrative, will be discussed in the axis of transformations on a global scale, along with some local specificities it carries. | tr_TR |
dc.language.iso | tur | tr_TR |
dc.publisher | Sosyal Bilimler Enstitüsü | tr_TR |
dc.rights | info:eu-repo/semantics/openAccess | tr_TR |
dc.subject | Sosyal belediyecilik, sosyal politika, kalkınma, neoliberalizm | tr_TR |
dc.subject.lcsh | Yerel yönetimler. Belediye. | tr_TR |
dc.title | SOSYAL POLİTİKA VE KALKINMA PARADİGMASININ DÖNÜŞÜMÜ ODAĞINDA TÜRKİYE’DE SOSYAL BELEDİYECİLİK | tr_TR |
dc.type | info:eu-repo/semantics/doctoralThesis | tr_TR |
dc.description.ozet | Günümüzde belediyeler sosyal politika alanında yükselen bir aktör olarak birbirinden farklı pek çok alanda faaliyet göstermektedirler. Türkiye’de belediyelerin geleneksel olarak üstlendikleri yerinden yönetim ve altyapı hizmetleri ile pek benzerlik taşımayan bu sosyal politikaya içkin faaliyet alanları, son 30 sene içinde giderek yaygınlık kazanmış ve ‘sosyal belediyecilik’ adıyla yerel siyasette yaygın bir model haline gelmiştir. Neoliberal dönemde kalkınma paradigmasının kazandığı yeni anlamlar dahilinde sosyal politika alanına ilişkin sorumluluğun merkezi devletler ile yerel yönetimler ve sivil toplum arasında bölüştürülerek bireyselleştirilmiş, depolitize edilmiş ve ilk önceliği ‘yoksullukla mücadele etmek’ odağında yeni anlamlar kazanmış olması; Türkiye’de ortaya çıkan bu belediyecilik modeli açısından da belirleyici etkilere sahiptir. Bugün siyasi çizgi fark etmeksizin ülke genelinde hegemonik bir yerel yönetim modeli haline gelmiş olan sosyal belediyecilik bu çerçevede, kendisini ortaya çıkaran bu küresel dinamikler ekseninde incelenmelidir.
Bu çalışmada yedi büyükşehir belediyesinin faaliyet raporlarının taranması yoluyla sözü edilen sosyal belediyecilik modelinin panoramik bir manzarasının sunulması hedeflenmektedir. Bu doğrultuda üç ana eksen üzerine kurulu olduğu iddia edilen sosyal belediyecilik modeli sırasıyla; sosyal politikanın dezavantajlı gruplar odağında tanımlanması, belediyenin sermaye yararına olacak biçimde yerel kalkınmayı desteklemesi ve son olarak da yerel yönetimlerin toplumsal yeniden üretime katkı sunması üzerine kurulu olarak ele alınmıştır. Neoliberal kent yönetimi anlatısıyla büyük benzerlikler taşıyan bu belediyecilik modeli kapsamlı olarak incelendiği bu çalışmada, taşıdığı kimi yerel özgünlükler ile birlikte fakat küresel ölçekte yaşanan dönüşümler ekseninde tartışılacaktır. | tr_TR |
dc.contributor.department | Kamu Hukuku | tr_TR |
dc.embargo.terms | Acik erisim | tr_TR |
dc.embargo.lift | 2025-03-20T06:41:37Z | |
dc.funding | Yok | tr_TR |