dc.contributor.advisor | ÇÖTELİ, Doç. Dr. Cem | |
dc.contributor.author | AYGÜN, Dr. Sevda | |
dc.date.accessioned | 2024-08-01T13:25:24Z | |
dc.date.issued | 2024 | |
dc.date.submitted | 2024-03-05 | |
dc.identifier.citation | AYGUN S., Senkop Şikayeti İle Başvuran Hastalarda Yapılan Kardiyonöromodulasyon
İşleminin Kısa Ve Uzun Dönem Sonuçlarının Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi
Tıp Fakültesi, Kardiyoloji Tezi. Ankara, 2024. | tr_TR |
dc.identifier.uri | https://hdl.handle.net/11655/35422 | |
dc.description.abstract | AYGUN S., Evaluation of Short-Term and Long-Term Results of
Cardioneuromodulation Procedure in Patients Presenting with Syncope,
Hacettepe University Faculty of Medicine, Thesis in Cardiology, Ankara, 2024.
Vasovagal syncope commonly affects young individuals. In recent years, the
endocardial ablation of cardiac parasympathetic ganglion plexi, termed
"cardioneuromodulation (CNM)," has emerged as a novel therapeutic approach. This
study aims to evaluate the efficacy and safety of CNM in patients presenting with
syncope. Fifty-seven patients who presented with syncope to the Hacettepe
University Cardiology Clinic and underwent KNM between October 2019 and
August 2023 were included. All patients had a positive cardioinhibitory tilt table test.
Pre- and post-procedural rhythm Holter recordings were examined. Intracardiac
electrogram (EGM) measurements and standard electrophysiological study
parameters during and after the procedure were analyzed to determine the endpoints
and efficacy of KNM. Symptoms and complications were assessed for three times
during 1 year follow-up (0-4 months, 5-8 months, and 9-12 months). The mean
number of syncopal episodes was 2.68±1.58 before the procedure and 0.28±0.56 at
the one-year follow-up (Z=-6.359, p<0.001). During follow-up, 14 patients (24.5%)
experienced a syncope episode. Syncope was reported by 2 patients (3.5%) at the
first follow-up, 7 patients (12.3%) at the second follow-up, and 10 patients (17.5%)
at the third follow-up. The post-procedural P-P interval reduction percentage and
heart rate increase percentage values were significantly higher in the non-recurrent
group compared to the group with recurrence (p<0.05). Subgroup analyses were
conducted by dividing the patient population into three groups: those with
recurrence, those without recurrence and any complaints, and those without
recurrence but with palpitations. Specifically, the percentage reduction in P-P
intervals was 21.9%, 23.2%, and 26.5% (F=4.086; p=0.022) and the percentage
increase in heart rate was 23.9%, 32.1%, and 38.8% (F=3.971; p=0.025) in the
recurrence, non-recurrence and complaint, and non-recurrence with palpitations
groups, respectively. Procedural data indicated that the number of ablation lesions
(F=7.125; p=0.002), average impedance drop (F=4.184; p=0.020), lesion area
(χ2=11.028; p=0.004), and RF duration (F=3.343; p=0.043) were significantly higher
in the non-recurrence but palpitations group compared to the other two groups. The
study results indicate that KNM substantially reduces the number of syncopal
episodes at one-year follow-up. Based on our findings, targeting a P-P interval
increase percentage between 23% and 26.5% and a heart rate increase percentage
between 32.2% and 38.8% may provide a safe zone to prevent both syncope
recurrence and palpitations. However, large-scale, prospective, randomized studies
are needed to identify all factors affecting procedural success and syncope
recurrence, establish a standard ablation endpoint for adequate vagal denervation,
and incorporate these findings into routine clinical practice.
Keywords: Syncope, Recurrence, Cardioneuromodulation | tr_TR |
dc.publisher | Tıp Fakültesi | tr_TR |
dc.rights | info:eu-repo/semantics/openAccess | tr_TR |
dc.subject | Senkop, Rekürrens, Kardiyonöromodulasyon | tr_TR |
dc.subject.lcsh | Kardiyovasküler sistem | tr_TR |
dc.title | Senkop Şikayeti ile Başvuran Hastalarda Yapılan Kardiyonöromodulasyon İşleminin Kısa ve Uzun Dönem Sonuçlarının Değerlendirilmesi | tr_TR |
dc.title.alternative | Evaluation of Short-Term and Long-Term Results of Cardioneuromodulation Procedure in Patients Presenting with Syncope | tr_TR |
dc.type | info:eu-repo/semantics/doctoralThesis | tr_TR |
dc.description.ozet | AYGUN S., Senkop Şikayeti ile Başvuran Hastalarda Yapılan
Kardiyonöromodulasyon İşleminin Kısa ve Uzun Dönem Sonuçlarının
Değerlendirilmesi, Hacettepe Üniversitesi Tıp Fakültesi, Kardiyoloji Tezi.
Ankara, 2024. Vazovagal senkop, genellikle gençlerde ve çocuklarda görülmektedir.
Son yıllarda, kardiyak parasempatik ganglion pleksuslarının endokardiyal
ablasyonu, "kardiyonöromodulasyon (KNM)" yeni bir tedavi yöntemi olarak
değerlendirilmektedir. Çalışmamızda, senkop ile başvuran hastalarda KNM
işleminin etkinliğini ve güvenilirliğini değerlendirmek amaçlandı. Çalışmaya
Hacettepe Üniversitesi Erişkin Kardiyoloji Kliniği’ne senkop ile başvuran ve Ekim
2019-Ağustos 2023 tarihleri arasında KNM işlemi yapılan 57 hasta dahil edildi. Tüm
hastaların kardiyoinhibitör tip tilt testi pozitifliği mevcuttu. Hastaların işlem öncesi
ve sonrasındaki ritim holter kayıtları incelendi. KNM işleminin sonlanım
noktalarının ve etkinliğinin belirlenebilmesi amacıyla hastaların işlem sırasındaki ve
sonrasındaki intrakardiyak elektrogram (EGM) ölçümleri ve standart
elektrofizyolojik çalışma parametreleri incelendi. KNM sonrası 0-4, 5-8, 9-12 aylar
arasında yapılan üç kontrolde semptom ve komplikasyon varlığı değerlendirildi.
İşlem öncesi senkop sayısı 2,68±1,58 iken işlem sonrasında 1 yıllık kontrolde
0,28±0,56 olduğu saptandı (Z=-6,359, p<0,001). İşlem sonrası 1 yıllık takiplerde
toplam 14 (%24,5) hastada senkop epizodu gelişti. Hastaların 2’si (%3,5) ilk
kontrolde, 7’si (%12,3) ikinci kontrolde ve 10’u (%17,5) üçüncü kontrolde senkop
bildirdi. Alt grup analizleri, hasta popülasyonu rekürrens gelişen, rekürrens
gelişmeyen ve rekürrens olmayıp çarpıntı olan üç ayrı gruba ayrılarak yapıldı.
Rekürrens gelişmeyen grubun işlem sonrasındaki P-P intervali azalış yüzde
değerleri, kalp hızı değerleri, senkop tekrarlayanlara göre anlamlı düzeyde daha
yüksek olduğu belirlenmiştir (p<0,05). Sırasıyla rekürrens olan, rekürrens olmayan
ve senkop rekürrensi olmayan ancak çarpıntı gelişen hastalarda P-P intervallerinde
azalış yüzde değerleri %21,9 %23,2 ve %26,5 (F=4,086; p=0,022) ve kalp hızı artış
yüzde değerleri %23,9, %32,1 ve %38,8 idi (F=3,971; p=0,025). Prosedürel veriler
incelendiğinde, senkop rekürrensi olmayan ancak çarpıntı gelişen grupta, lezyon
sayısı (F=7,125; p=0,002), ortalama emdepans düşüşü (F=4,184; p=0,020), lezyon
alanı (χ2=11,028; p=0,004), RF süresi (F=3,343; p=0,043) diğer iki gruba kıyasla
istatistiki anlamlı olarak daha yüksek saptandı. Çalışma sonuçları, KNM işleminin 1
yıllık takiplerde senkop sayısını belirgin olarak azalttığını göstermektedir.
Çalışmamızın çıktıları göz önüne alındığında ablasyon sonlanım noktası olarak P-P
intervali artış yüzde değişimi için %23-%26,5 arasında kalınması, kalp hızı artışı
yüzde değişimi için %32,2-%38,8 aralığı hedeflenmesi hem senkop rekürrensi
olmaması ve hem çarpıntı gelişmemesi için güvenli bir zon olabilir. Ancak KNM
işlem başarısı ile senkop rekürrensini etkileyen tüm parametrelerisaptamak ve yeterli
vagal denervasyonu sağlamak üzere standart bir ablasyon sonlanım noktası
oluşturmak için, büyük ölçekli, prospektif, randomize çalışmalar gerekmektedir.
Anahtar Kelimeler: Senkop, Rekürrens, Kardiyonöromodülasyon | tr_TR |
dc.contributor.department | Kardiyoloji | tr_TR |
dc.embargo.terms | Acik erisim | tr_TR |
dc.embargo.lift | 2024-08-01T13:25:24Z | |
dc.funding | Yok | tr_TR |
dc.subtype | medicineThesis | tr_TR |